Zygmunt Konarzewski

Zygmunt Konarzewski, polski architekt, urodził się 17 października 1920 roku we Włocławku, a zmarł 13 października 1993 roku w Warszawie. Po maturze w 1938 roku odbył służbę wojskową i uczestniczył w kampanii wrześniowej. Po ucieczce z niemieckiego transportu jenieckiego wrócił do Włocławka, skąd w 1940 roku został wysiedlony z rodzicami. Od 1941 roku studiował architekturę na tajnych kompletach Politechniki Warszawskiej i działał w Armii Krajowej. Brał udział w Powstaniu Warszawskim, a po jego upadku przebywał w niemieckich obozach jenieckich. Do kraju wrócił w listopadzie 1945 roku i przeniósł się z Włocławka do Warszawy.

Od 1946 roku kontynuował studia i pracę na Politechnice Warszawskiej. Dyplom magistra inżyniera uzyskał w 1950 roku, doktorat w 1965, a w 1970 roku został docentem. Pracował także w instytucjach i biurach projektowych, zajmując się konstrukcjami stalowymi i żelbetowymi oraz zabezpieczaniem zabytków. Projektował kościoły, uczestniczył w odbudowie zabytkowych świątyń i obiektów, między innymi zamku oraz ratusza w Szczecinie. Był autorem podręczników i skryptów, współautorem monografii o konstrukcjach wsporczych oraz autorem ekspertyz dotyczących blisko 70 zabytków. otrzymał między innymi Warszawski Krzyż Powstańczy i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Na podstawie artykułu „Zygmunt Konarzewski (architekt)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.